Alzheimer yang tinggal di hujung kampung sana tu tanya Mina sewaktu mereka sama-sama memeriksa ubat-ubatan yang baru sampai pagi tadi.
Aku ikutkan aje kehendak hatinya, Mina. Kenapa kau tanya
Kau nak tau Sepanjang kau tak ada, cucu dia yang kacak tu siapa namanya hah! Aizal datang ke sini minta aku gantikan kau jaga orang tua tu. Nasib baik kau balik cepat. Taubat aku nak jaga dia lagi.
Susah ke jaga Tok Ayah Aku sampai ada masa masak sup sayur tau!
Hah, cerita pasal sup sayur pun satu hal gak. Setiap hari merengek nak sup sayur. Adoyai! Dahlah aku bukannya reti masak. Susah payah aku masak, ada ke patut dia kata sup sayur aku tak sedap. Banyak garam katanya. Aku bagi Aizal rasa, katanya tak sama rasa dengan sup sayur yang kau buat. Itu belum aku cerita pasal aku kena tengking baik dengan Tok Ayah pasal usik arnab dalam reban. Huh memang payah jaga orang tua banyak songeh tu, taubat aku!
Apa bertuahnya, setiap hari Tok Ayah hirup sup sayur resepi aku tentulah dia cam sangat rasanya. Biasalah Mina, remaja purba seperti orang tua tu kau kena kuat. Setahu aku, Tok Ayah tak banyak karenah cuma kekadang mengada-ngada sikit. Kau layankan aje.
Kau lainlah, Ain. Aku pula tak ada experience macam kau. Kerja kat hospital pakar. Tok Ayah setiap hari asyik sebut aje nama kau, Ain. Tak jemu-jemu panggil kau. Kau dah jumpa dia belum Baik kau pergi jumpa. Dua, tiga hari lepas dia tak berapa sihat sangat. Makan pun tak lalu. Rindu kat kau agaknya, Ain.
Belum lagi, Mina. Aku ingat lepas kita kira stok, aku nak jenguk Tok Ayah petang sikit.
Kak Ain! jerit Shahrul di muka pintu. Mereka berdua serentak mengalih pandang ke arah empunya suara tadi.
Kenapa, Erul
Atuk! Atuk dia pengsan lagi!
Apa