Kepala aku berat. Badan aku panas. Sebenarnya semalam lagi aku dah rasa tanda-tanda ni. Tapi aku tak layan. Sebab kalau layan, memang akan demam. Mengada-ngada je badan ni. Aku mengadu dengan CapitalM. Seperti biasalah, nasihat-nasihat supaya banyak minum air, jangan biarkan perut kosong dan jangan lupa makan ubat sangat-sangatlah aku hargai. Sebenarnya tak mengadu pun takpe. Tapi saja, nakkkan perhatian daripada orang yang kita sayang. Lepas bangun tu aku terus online. Update apa yang patut. Dekat twitter, standby post dekat tumblr bagai.
Farid datang bilik. Dia join trip ni. So dia datang bilik aku ni nak tanya apa yang patutlah.
Baju kena seragam ka Farid
Kalau ikut Santharan (pensyarah kitorang) pakai je apa-apa baju yang ada lambang kolej. Ala hang jangan risaulah. Dia tak tentu datang lagi Aku
Eh serius Aku pakai baju bebaslah. Tapi aku standby juga baju kolej. Manalah tahu kot-kot dia sampai Farid
Ikot hanglah Farid Aku
Kau bawak beg tak Aku nak tumpang bajulah Farid
Bawak. Okay tak kisah Aku
Nak dijadikan cerita, lepas tu dia pergi belikan lunch dekat UM. Kalau weekend memang macam ni. Caf tak bukak. So pilihan terbaik caf Kolej 12, UM. Aku pun tak tahu kenapa caf kolej kitorang tak bukak. Padahal kalau bukak, ada je yang datang makan. Entahlah. Tapi, terima kasih Farid.
Telefon aku vibrate. Ada mesej dari CapitalM.
CapitalM : Awak, jadi datang Melaka tak Saya dekat Melaka ni. Saya datang rumah kawan, Sue.
Aku : InsyaAllah jadi. Kitorang gerak dalam pukul 2.00. Nanti jumpa dekat stadium ye.
CapitalM : Baik. Demam macam mana Dah okay Awak dah makan belum Dah makan ubat Dah solat
Aku : Semua dah sayang. Tapi Zuhur belum masuk waktu lagi. Demam dah kurang sikit cuma batuk ni je belum kurang-kurang. Awak dah solat
CapitalM : Jepun masih menjajahlah wak :P
Aku : Macam tu pulak. Hm, yela. Okaylah, nanti jumpa dekat stadium k. Jaga diri. Miss u baby.
CapitalM : Okay wak. Miss you too.
Kebetulan, lepas mesej tu, Farid sampai. Aku lunch dulu. Hotdog 3 ketul, ayam kari dengan kuah sambal. Kegemaran. Sedap hingga menjilat jari. Mind set aku je sebab kalau ikutkan hati, memang tak selera makan. Dengan kepala berat macam ada batu 2 tan yang aku kena pikul. Saja beritahu CapitalM yang aku dah okay sikit. Tak nak dia risau. Cukuplah dia bersedih selama ni. Beban yang dia tanggung lagi berat apa yang aku alami sebelum-sebelum ni. Zuhur masuk dalam pukul 1.15 petang. Dalam pukul 1.30, aku mandi, solat dan terus siap-siap. Janji Melayu. Janji pukul 2.00 tapi sampai pukul 2.15 bas masih tak sampai-sampai lagi. Qiu dah turun bawah dah sebab nak kumpulkan budak-budak. Aku tak larat nak jalan. Aku baring atas katil dan text Qiu.
Aku : Kalau bas sampai, roger aku.
Lepas tu, aku capai buku Aku Rindu 90s karya Wan Shafiq. Aku bukak, tak sampai satu page aku baca, aku terlelap. Walaupun aku bangun pukul 11.00 tadi, aku masih lagi boleh terlelap. Jangan salahkan aku. Serius kepala aku berat. Badan aku panas. Ikutkan hati aku memang tak pergi petang tu tapi disebabkan aku dah bagi nama dekat Qiu, ditambah lagi nak jumpa buah hati pengarang jantung si CapitalM, aku gagahi jugak tubuh ini. Aku tersedar 15 minit kemudian. Aku usha dekat bawah. Bas tak sampai lagi. Betul-betul janji Melayu. Aku baring balik. Baru nak terlelap, Qiu call.
Weyh, dekat mana Buat apa Qiu
Dekat bilik. Tidur. Kepala aku berat wey macam tak larat je Aku
Turunlah cepat. Dah pukul 3.00 ni Qiu
Nantilah kejap. Bas tak sampai lagi. Aku tak larat ni. Nanti bas dah sampai, kau roger aku Aku
Okay Qiu
Tak sampai seminit dia call aku balik. Bas dah sampai. Betul-betul janji Melayu. Kalau aku ikut diorang kumpul pukul 2.00 tadi, tak naya aku. Dah la panas-panas. Dengan badan tak sedap macam ni. Kalau aku pengsan siapa nak jawab Sampai je bas, tersengih-sengih pak cik driver tu. Dia minta maaf lambat, traffic jam katanya. Hello, nama pun KL okay. Kalau tak jammed, bukan KL.
Jadi, jangan jadikan jammed tu alasan. Kalau dah tahu pukul 2.00, jadi mesti pukul 2.00. Ni bukan masalah strict atau apa tapi masalah masa orang lain yang dah kau curi. Mintak maaflah pa kcik. Saya tak marah pak cik tapi saya marahkan budaya kita. Budaya berlengah-lengah. Aku tahu bila ada yang baca ni mesti akan kata, Poyo budak ni. Macamlah dia selalu punctual, ontime Aku tak nafikan benda tu berlaku tapi sekurang-kurangnya marilah sama-sama kita cuba mengubahnya. Mungkin sebab orang Melayu je yang selalu lambat. Sebab tu panggil janji Melayu. Mana ada janji Cina atau Janji India kan. Tapi pakcik driver tadi macam bangla je. Mungkin lepas ni ada janji Benggali pula
Sampai di Melaka. Aku sambung nanti. Nak tidur dulu. ZzZzZZZZzzzz